Sinjoro Sanders loĝis en la sama kvartalo jam de tridek jaroj. Li komencis ĉiun tagon kun taso da forta nigra kafo, legis la ĵurnalon dum tridek minutoj precize, kaj pasigis la reston de la mateno prizorgante sian malgrandan ĝardenon. Ŝanĝado estis la malplej ŝatata afero por s‑ro Sanders, kaj li kritikis ion ajn novan aŭ eksterordinaran. Lia malmola mieno gajnis al li la titolon “la plej malafabla najbaro en la kvartalo”, kiun li fiere akceptis.

Iun tagmezon, dum s‑ro Sanders tondis siajn rozojn kun armea precizeco, la leterportisto metis pakaĵon sur lian sojlon. Trovante, ke ĝi estas adresita al lia najbaro, s‑ro Smith, li pripensis, ĉu li mem liveru ĝin aŭ lasu la portiston prizorgi sian eraron?

Post momento da hezito, s‑ro Sanders decidis, ke li ne povas rezisti la tenton rigardi en la pakaĵon. Eble li malkovros pri la nerimarkinda najbaro ion priklaĉindan.

S‑ro Sanders zorge malfermis la pakaĵon kaj vidis nenion krom kolekto de ekstravagancaj libroj pri memhelpado. Li elprenis unu libron, titolitan “Kiel komunikiĝi kun domplantoj”, kaj ridis. Alia libro fanfaronis, “Kiel liberigi vian internan unukornulon”. Ĉiu titolo ŝajnis al li pli absurda ol la lasta.

S‑ro Sanders fariĝis suspektema kiam li rimarkis, ke ĉiu libro enhavas manskribitan noton. Ili estis mallongaj, iom enigmaj, kaj vekis lian scivolemon, kvazaŭ ili aludas ian sekretan aferon inter s‑ro Smith kaj la mistera sendinto.

Mi esperas, ke vi trovos ĉi tiun libron utila. Ĝi restu diskreta, ĉar la scio ene de ĉi tiuj paĝoj ne estas por ĉiuj. Praktiku la teknikojn saĝe, kaj neniam forgesu nian gravan laboron.
Sekrete kaj solidare,
— M.S.

Dum la sekvaj semajnoj, s‑ro Sanders trempis sin en la strangajn librojn, komence per la malplej absurda, “La kaŝita potenco de via panrostilo.” Komence, li taksis la enhavon sensenca, sed li ne povis negi la efikecon de ĝia konsilo. Li provis unu el la sugestoj, transformante sian panrostilon en improvizitan fornon por kuiri frostigitan picon. La rezulto estis surprize bongusta.

Li daŭrigis per “Kiel komunikiĝi kun domplantoj”. La libro klarigis, kiel rimarki la subtilajn signalojn de plantoj, ekzemple la angulo de la folioj aŭ la koloro de la tigoj. Li komencis paroli, kaj eĉ kanti, al siaj begonioj, kaj post nelonge li rimarkis ke ili ŝajnis iomete pli viglaj.

Dum s‑ro Sanders esploris la librojn, li dividis siajn strangajn aventurojn kun siaj genepoj, Emily kaj Jack, kiuj ofte telefonis lin por interparoli pri la vivo. Ilia gaja ridado kaj entuziasmo havis bonan efikon sur li, kaj iom post iom, lia kutime severa mieno komencis moliĝi.

Iun tagon, s‑ro Sanders sidis ĉe la verando, provante fleksi kuleron per sia menso — ekzerco de “Telekinezo por la moderna epoko” — kiam s‑ro Smith revenis hejmen de sia laboro. Kaptante la okazon, li tuj marŝis al la korto de sia najbaro, armite per la kulero kaj memhelpa libro kiel preteksto por konversacii.

“Ho, s‑ro Smith!” li vokis, ŝajnigante hazardan renkonton. “Ŝajnas al mi, ke eble ni ambaŭ havas… unikajn interesojn.” Li montris unu el la libroj, serĉante reagon de s‑ro Smith.

S‑ro Smith estis videble konfuzita. “Ĉu vere?”

S‑ro Sanders daŭrigis. “Fakte, mi lastatempe fariĝis sufiĉe lerta pri komunikado kun miaj domplantoj. Estas ege fascine. Kaj, nu, tio pensigis min pri niaj komunaj ŝatokupoj…”

“Mi ne scias, pri kio vi parolas, s‑ro Sanders,” respondis s‑ro Smith.

Malgraŭ la konfuzo de s‑ro Smith, s‑ro Sanders persistis en sia provo malkovri la sekreton, kiun li certas, ke lia najbaro kaŝas. “Lastatempe mi provis liberigi mian internan unukornulon,” li diris, “tamen, mi ne vere scias, kion tio signifas. Ĉu vi havas sperton pri tio, s‑ro Smith?”

“Pri tio mi ne certas, s‑ro Sanders,” respondis s‑ro Smith.

Ju pli la mistero restis nesolvita, des pli ĝi okupis la pensojn de s‑ro Sanders. Tamen li ĉiam kun ĝojo atendis la telefonvokojn de siaj genepoj. Rakonti la absurdaĵojn kaj aŭskulti ilian reciprokan ridadon feliĉigas lin tre multe.

Post semajnoj da malsukcesaj provoj nerekte malkovri la sekreton de s‑ro Smith, s‑ro Sanders decidis, ke jam temp’ está por provi pli rektan metodon. Li rememoris la instruojn, kiujn li legis en “Aŭdaca memfido por introvertuloj”, kolektis la librojn subbrake, kaj decideme marŝis al la domo de sia najbaro. Li frapis la pordon, kaj preparis sin finfine solvi la misteron de la enigmaj memhelpaj libroj.

“Nu, s‑ro Smith,” li diris, kiam la pordo malfermiĝis. “Mi postulas, ke vi ekspliku ĉi tiujn.” Li prezentis la aron da libroj fronte al sia konfuzita najbaro.

S‑ro Smith rigardis la librojn, poste s‑ron Sanders, kaj fine li malrapide skuis la kapon. “Mi ne scias, de kie venis tiuj libroj. Ili ne estas la miaj, kaj mi scias nenion pri ili.”

Tiu respondo profunde seniluziigis s‑ron Sanders. Li jam pretis turni sin kaj reveni hejmen, kiam subite li aŭdis laŭtan ridon. Li turnis sin por vidi Emily kaj Jack, kiuj staris ridante ĉe lia verando kun sia patrino.

“Avĉjo!” Emily alvokis. “Ni devas konfesi!”

“Jes,” diris Jack. “Ni sendis al vi la pakaĵon.”

Surprizite, s‑ro Sanders demandis, “Ĉu vi du instigis ĉi tion ekde la komenco?”

Emily kapjesis. “Ni volis helpi vin liberiĝi de via cinika ŝelo, kaj panjo proponis tiun vantaĵon.”

“Mi scias, ke vi ne povis rezisti ion tiom absurdan,” diris la filinon.

S‑ro Sanders ruĝiĝis, kaj ridis pro la lerteco de la trompo farita de siaj familianoj. Li devis konfesi, ke la tuta afero estis lerte aranĝita.

“Nu,” li diris finfine, “ŝajnas, ke vi bone konis vian avĉjon.”

Nun, s‑ro Sanders ankoraŭ vivas sian simplan vivon. Li ankoraŭ trinkas sian fortan nigran kafon, legas la ĵurnalon laŭorde, kaj zorgas pri sia ĝardeno. Sed sur lia bretaro restas kelkaj el la strangaj libroj, kiel memorigilo, ke oni ne prenu la vivon tiel serioze. Kaj la titolo “la plej malafabla najbaro en la kvartalo” apartenas al iu alia.

Eble li neniam povos fleksi kuleron, sed s‑ro Sanders ja liberigis sian internan unukornulon.