Mi estas parto de la Esperanto-komunumo jam dum multaj jaroj. Mi ĉeestis nenombreblajn eventojn, servis kiel estrarano de Esperanto USA, kaj pasigis multajn jarojn ĝuante la unikan sperton renkonti la samajn amikojn en malsamaj urboj dum parolante lingvon, pri kiu granda parto de la mondo neniam antaŭe aŭdis. Do mi supozis, ke mi jam havis sufiĉe bonan ideon, kia estas la etoso de Esperanto-evento.

Estis tute neatendite trovi min promenanta sur ruĝa tapiŝo en Atlanto, Georgio.

Ĉi-jare estis la unua fojo en kiu mi persone partoprenis en la Usona Bona Film-Festivalo — kaj krome kiel filmfaranto. Vendredo, la 7-an de novembro, trafis min kiel tre forta bato. Rekte en la ventron. Tamen mi forlasis mian skribotablon vendredon posttagmeze kaj rapidis al flughaveno LAX. Mi flugis al Atlanto sentante min ekscitita, scivolema kaj sufiĉe nervoza por serioze dubi miajn vivdecidojn. Mi finfine submetis mallongan filmon, “La Hundido”, post jaroj de pensado, ke mi iam devus fari tion, kaj poste mi tre lerte ĝin ne faris.

Mia alveno en Atlanto tuj rememorigis min, kial Esperanto-eventoj estas tiel specialaj. Jeff, sperta filmfarinto de la festivalo, salutis min ĉe la flughaveno. Jeff afable gastigis min dum la unua nokto en la urbocentro de Atlanto, kun mirinda vido al la urbosilueto. Simple nekredeble!

La sekvan matenon, en la festival-tago, Chuck Mays aliĝis al Jeff kaj mi por matenmanĝo. Jeff kuiris por ni, kio estis kaj bongusta kaj afabla. Dum ni manĝis la delikatan ovaĵon, ni babilis pri la filmoj kiujn ni kreis, la Esperanto-organizoj en kiuj ni aktivas (inkluzive de Esperanto-USA kaj la Esperantic Studies Foundation), kaj ĉio ajn pri kio Esperantistoj kutime parolas.

Post matenmanĝo, ni alfrontis la gravan taskon aĉeti deserton por la post-festo — klare la plej grava loĝistika decido de la evento. Poste ni direktiĝis al la hejmo de Beanz kaj Alekso, kie pluraj homoj kolektiĝis por prepari sin por la premiero. Konversacioj pri la kino, la vivo, kaj kiel ni ĉiuj iel trovis nin farantaj filmojn en Esperanto abunde fluis. Ĉi tie mi aldonos specialan dankon al ambaŭ Alekso Miller kaj Catie Neilson. Mi absolute ne kapablus fari mian filmon sen ilia skribita kaj filmita helpo.

Chuck kaj mi decidis piediri la du mejlojn al la premierejo. Tio estis agrabla parto de la semajnfino. Ni gaje babilis dum ni alproksimiĝis al la ejo, kie nin salutis, jes ja, ruĝa tapiŝo. Subite, sentiĝis kiel ĉarma Holivuda premiero en miniaturo, sed kun pli da Esperanto kaj malpli da paparacoj. Ni havis nur unu.

Interne de la kinejo, regis vera ekscito. Filmfarantoj kaj ĉeestantoj radiis elektran energion. Kvankam eble ekzistis eta spuro de amika rivaleco, estis tute klare ke ĉiuj volis, ke ĉiuj aliaj sukcesu. Temis pri la malplej egoisma filmfestivalo imagebla.

Spekti “La Hundido” sur la granda ekrano estis nervoziga. Mi sidis tie esperante, ke mia filmo digne konkursos apud la aliaj. Feliĉe, la reago de la publiko trankviligis min, precipe kiam homoj komencis aŭdeble murmuri pro la vera stelo de la filmo: mia eta blanka hundido. Ripley akceptis la atenton kun digno, kiel oni atendus de hundo kiu jam aperis sur la kovrilo de Usona Esperantisto. Kaj ne, mi ne kunportis lin.

Post la premiero, la oficiala post-festo daŭris ĝis malfrue en la nokton kun videoludoj, manĝaĵoj, muziko kaj viglaj konversacioj. Ĝi estis ĝuste tia, kia oni esperus post la ceremonio: malstreĉa, ĝoja, kaj plena je la speco de kritiko, kiun oni atendus de Esperantistoj.

La sekva mateno estis kvieta resaniĝo. Post kiam tiuj, kiuj restis, milde vekiĝis el sia tro-festinta dormo, mi trovis por ni lokan krud-veganan restoracion, Tassili’s Raw Reality Cafe. Ĝi … estis … mirinda. Ni revenis al la domo kun la manĝaĵoj. Ni manĝis kaj iom pli resaniĝis. Post kiam ni manĝis kune, ni adiaŭis unuj la aliajn. Alekso afable veturigis min al la metrostacio, kaj mi komencis mian vojaĝon reen al Long Beach per la flughaveno. Mi ne povus esti pli dankema pro la renkontoj kun novaj homoj, la revidado de amikoj, kaj la sperto de la festivalo.

Rapide, mi aldonos postskribon. Dum jaroj, mi volis submeti filmon al La Usona Bona Film-Festivalo, sed mi konvinkis min ne fari tion. Nun, post kiam mi fine faris tion, mi povas honeste diri: ĝi estas multe pli facila ol miaj nervoj igis min kredi. Se vi mem iam pripensis submeti filmon, sed hezitis, konsideru mian rakonton kaj mian sekvan konsilon. Simple faru. Vi ne bedaŭros—kaj eble vi eĉ trovos vin promenanta sur ruĝa tapiŝo, Esperanto-stile.

I’ve been part of the Esperanto community for a heap of years now. I’ve attended countless events, served as a former board member of Esperanto USA, and spent many years enjoying the unique experience of running into the same friends in different cities while speaking a language much of the world hasn’t heard of. So I thought I had a pretty good idea of what an Esperanto event feels like.

What I didn’t expect was to find myself walking a red carpet in Atlanta.

This year marked my first time attending the American Good Film Festival premiere in person not to mention attending as a filmmaker. Friday, November 7th hit me like when you get hit with a really hard thing. Right in the guts. Nevertheless, I left my desk Friday afternoon and scurried to LAX. I flew to Atlanta feeling excited, curious, and nervous enough to seriously question my life choices. I had finally submitted a short film, “La Hundido”, after years of thinking, “I should do that someday,” and then quite skillfully not doing so.

My arrival in Atlanta immediately reminded me why Esperanto events are so special. I was greeted at the airport by Jeff, a veteran festival filmmaker. Jeff generously hosted me that first night in downtown Atlanta, complete with a fantastic skyline view. Just wow!

The next morning, festival day, Chuck Mays joined Jeff and me for breakfast. Jeff cooked for us, which was both delicious and kind. Over exquisite eggs, we talked about the films we had made, the Esperanto organizations we’re active in (including Esperanto USA and the Esperantic Studies Foundation), and everything else Esperantists talk about.

After breakfast, we took on the critical task of purchasing dessert for the after-party. Clearly the most important logistical decision of the event. We then headed to the home of Beanz and Alex, where several people gathered getting ready for the premiere. Conversation about film, life, and how we had all somehow ended up making movies in Esperanto abounded. Here I will add a special thanks to both Alex Miller and Catie Neilson. I absolutely could not have made my film without their written and filmed assistance.

Chuck and I decided to walk the two miles to the premiere. A weekend highlight. We chatted cheerfully as we approached the venue, where we were greeted by, yes! a red carpet. Suddenly, it felt like a boutique version of a Hollywood premiere, but with more Esperanto and fewer paparazzi. We only had one.

Inside the theater, there was a real buzz. Filmmakers and attendees shared an electric energy. While there may have been a hint of friendly competition, it was overwhelmingly clear that everyone wanted everyone else to succeed. It was the least cutthroat film festival you can imagine.

Watching “La Hundido” on the big screen was nerve-wracking. I sat there hoping my film held its own alongside the others. Thankfully, the audience reaction put me at ease, especially when people began audibly cooing over the true star of the film, my small white puppy. Ripley took the attention in stride, as one would expect from a dog who has already graced the cover of Usona Esperantisto. Also, I didn’t bring him.

After the premiere, the official after-party carried on late into the night with video games, food, music, and lively conversation. It was exactly what you’d hope for after the ceremony, relaxed, joyful, and full of the kind of critique one would expect from Esperantists.

The next morning was calm recovery. After those who stayed woke gently from their over-partied slumber, I found us a local raw vegan restaurant, Tassili’s Raw Reality Cafe. It … was … amazing. We picked up lunch and returned to the house. We ate and recovered some more. After eating together and saying our goodbyes, Alex kindly drove me to the train station and I began my trek back to Long Beach via the airport. I could not have been more grateful having met those new people, reconnected with friends, and experienced the festival.

Quickly I will add a postscript here. For years, I wanted to submit a film to the American Good Film Festival but talked myself out of it. Now that I’ve done it, I can honestly say, it’s much easier than my nerves would have had you believe. If you’ve ever thought about submitting a film yourself, but hesitated, consider my story and my following advice. Just make one. You won’t regret it and you might even find yourself walking the red carpet, Esperanto style.