Dum la pasinta dankfesta ferio, malgranda sed potenca grupo de dek du aventuristoj kunvenis en unu el la plej grandiozaj klasĉambroj imageblaj: Valo Yosemite. Gastigita komune de la grupoj Esperantistoj en Oranĝ-Kantono kaj Esperantistoj en Suda Kalifornio, la vojaĝo kunigis Esperantistojn kaj iliajn familiojn por longa semajnfino de naturo, konversacio, rido, kaj pli ol kelkaj doloraj muskoloj.

Nia grupo ampleksis aĝojn de 17 ĝis 81 kaj inkludis parojn, unuopulojn, kaj familiojn, kun esperantaj kapabloj variantaj de neekzistantaj ĝis fluaj. Kelkaj partoprenantoj brave restis en tendokabanoj sed aliaj elektis komfortajn hotelĉambrojn en aŭ tuj ekster la parko. Sendepende de dormaranĝoj, ĉiumatene nin renkontis majestaj granitaj muroj, freŝa montara aero, kaj la furiozaj akvoj de la rivero Merced. Yosemite ne zorgas pri tio, kiom bone vi konjugacias verbojn — sed ĝi rekompencas tiujn, kiuj aperas plene ĉeestaj.

Manĝaĵoj rapide fariĝis unu el niaj komunaj lingvoj. Bill, Brian, Dixsia, Elle, Mary Kay, kaj David ĝuis grandiozan kaj memorindan dankfestan vespermanĝon ĉe la hotelo Ahwahnee. Tie ni festenis per rostita bovaĵo kaj Yorkshire-pudingo en la Granda Halo, sub lignaj traboj kaj vitralaj fasonoj. Amanda, Danielle, Esper, Melody, kaj Virgil ĝuis abundan kaj bongustan manĝon ĉe la feriejo Yosemite Bug. Enŝovita en la montetojn ekster la valo, la Yosemite Bug kreskis en ion pli ol eta vilaĝo, apartenanta al tradicio de vojflankaj gastejoj, grimpulaj hosteloj, kaj komunumaj tendaroj.

Vendrede Keoni aliĝis al ni. Ni ĉiuj kunvenis por vigla grupa vespermanĝo ĉe la restoracio Mountain Room kun la nekomparebla pejzaĝo de Yosemite Falls. Rakontoj kaj ridoj saltadis ĉirkaŭ la tablo tiel facile kiel vortprovizaj konsiletoj.

Inter manĝoj, ni ludis kartludojn, pasigis trankvilajn momentojn de pripensado, kaj ĝuis amasojn da spontana konversacio — ĉio kontraŭ fono, kiu igis eĉ simplajn frazojn sentiĝi poeziaj. Ĉiumatene mi elpaŝis tra la pordo kaj simple enspiris la solenan belecon de la valo, saturitan de la odoro de pino kaj malvarma tero.

Niaj tagoj estis plenaj je esplorado ĉe ĉiu intensnivelo. Ĉu trankvila promenado al Lower Yosemite Falls, ĉu grimpo super rokoj proksime de Mirror Lake, aŭ la intensa sed profunde rekompenca migrado laŭ la Mist Trail, preter Vernal Falls, ĝis la supro de Nevada Falls — niaj klopodoj estis multoble rekompencitaj per montara majesto kaj komunaj triumfoj.

Sur la Mist Trail David levis pinkonuson de Douglas-abio kaj prezentis historion, origine el indiana parola tradicio, rakontitan al li de arbaristo de nacia parko en la valo Yosemite kiam li estis infano. Vi povas vidi la plenan rakonton ĉe la suba QR-kodo. Por ekvilibro (kaj pro lacigitaj kruroj), ni travojaĝis la valan fundon per la naveda buso de Yosemite, parkis apud glacimalvarmaj akvofaloj, kaj pluveturis supren al la fama Tunnel View por tiu klasika makzel-faliga panoramo.

En la lasta tago, Elle, Esper, kaj David lasis la valon malantaŭ si, pasis la historian hotelon Wawona, kaj faris la pilgrimon al la Mariposa Grove. Tie ni malrapide vagis en respektoplena silento sub gigantaj sekvojadendroj, kiuj kviete perfektigas paciencon dum jarmiloj. La plej grandaj arboj en la mondo, ili enkorpigas majeston, kiun neniu monumento konstruita de homaj manoj povus reprodukti.

Bestobservadoj aldonis al la magio de la vojaĝo: cervoj paŝtantaj, sciuroj kuretantaj, korvoj grakantaj, kaj kojotoj ŝtelirantaj — memorigante nin, ke ĉi tiu tero ĉiam havis siajn proprajn loĝantojn kaj refrenojn.

Dum la tuta vojaĝo, Esperanto fluis — foje hezite, foje memfide, ĉiam varme. Ekzerci sin pri la lingvo en tiel mirinda medio igis konversaciojn sentiĝi pli malpezaj kaj pli memorindaj. Erarojn estis facile forridi. Evidentiĝis, ke malmultaj aferoj ligas homojn pli rapide ol komune serĉi vorton dum starado sub miriga klifo.

Ĉiuj ni ricevis speciale faritan, memorigan pinglon, malgrandan simbolon por marki gravan sperton — tian, kiun multaj el ni portos longe post kiam la migrobotoj estos malpakitaj.

Ni venis pro la Esperanto. Ni restis pro la rilato. Kaj ni foriris kun memoroj tiel daŭraj kiel granito. Je la fino de la vojaĝo, ni revenis hejmen lacaj, dankemaj, kaj subtile ŝanĝitaj. Yosemite havas manieron fari tion. Aldonu bonajn homojn, komunajn manĝojn, kaj samideanojn — tamen neperfektajn — kaj la rezulto estas io vere speciala.

Koran dankon al ĉiuj, kiuj povis aliĝi al ni:

Amanda, Bill, Brian, Danielle, David, Dixsia, Elle, Esper, Keoni, Mary Kay, Melody, and Virgil

This past Thanksgiving break, a small but mighty group of twelve adventurers gathered in one of the grandest classrooms imaginable: Yosemite Valley. Hosted jointly by the Esperantistoj en Oranĝ-Kantono and Esperantistoj en Suda Kalifornio groups, the trip brought together Esperanto speakers and their families for a long weekend of nature, conversation, laughter, and more than a few sore muscles.

Our group spanned ages 17 to 81 and included couples, singles, and families, with Esperanto skills ranging from non-existent to fluent. Some participants bravely stayed in tent cabins while others opted for cozy hotel rooms in or just outside the park. Regardless of sleeping arrangements, each morning met us with towering granite walls, crisp mountain air, and the raging waters of the Merced River. Yosemite does not care how well you conjugate verbs — but it does reward those who show up fully present.

Food quickly became one of our shared languages. Bill, Brian, Dixsia, Elle, Mary Kay, and David enjoyed a grand and memorable Thanksgiving dinner at the Ahwahnee Hotel. There we feasted on prime rib and Yorkshire pudding in the Great Hall, beneath timber beams and patterned stained glass. Amanda, Danielle, Esper, Melody, and Virgil savored a hearty and delicious meal at the Yosemite Bug. Tucked into the foothills outside the Valley, the Yosemite Bug has expanded into more of a tiny village belonging to a lineage of roadside lodges, climber hostels, and communal camps.

Friday Keoni joined us. We all came together for a lively group dinner at the Mountain Room with the unmatched scenery of the Yosemite Falls. Stories and laughter bounced around the table as easily as vocabulary tips.

Between meals, we fit in card games, quiet moments of reflection, and heaps of spontaneous conversation — all against a backdrop that made even simple phrases feel poetic. Every morning I would step out the door and simply breathe in the Valley’s solemn beauty, steeped in the scent of pine and cold earth.

Our days were filled with exploration at every intensity level. Whether it was wandering peacefully to Lower Yosemite Falls, scrambling over boulders near Mirror Lake, or tackling the intense but deeply rewarding hike along the Mist Trail, past Vernal Falls, to the top of Nevada Falls, our efforts were repaid many times over in mountain grandeur and shared triumph.

It was on the Mist Trail that David picked up a Douglas Fir pine cone and shared a tale, originally from Native American oral tradition, told to him by a Yosemite Valley National Park Forest Ranger when he was a child. You can see the full story at the QR code below.

For balance (and worn out legs), we toured the Valley floor via the Yosemite shuttle, parked alongside icy waterfalls, and drove up to the famous Tunnel View for that classic and jaw-dropping panorama.

On the last day, Elle, Esper, and David left the Valley behind them, passed the historic Wawona Hotel, and made the pilgrimage to the Mariposa Grove. There we meandered in respectful silence beneath massive sequoias that have been quietly perfecting patience for millennia. The largest trees in the world, they embody a grandeur that no monument built by human hands could replicate.

Wildlife sightings added to the magic of the trip: deer grazing, squirrels scurrying, ravens croaking, and coyotes prowling, reminding us that this land has always had its own residents and refrains.

Throughout the trip, Esperanto flowed — sometimes haltingly, sometimes confidently, always warmly. Practicing the language in such a stunning environment made conversations feel lighter and more memorable. Mistakes were easy to laugh off. It turns out that few things bond people faster than jointly searching for a word while standing beneath an awe inspiring cliff.

All of us received a custom made, commemorative pin, a small token to mark a pivotal experience — one that many of us will carry long after the hiking boots are unpacked.

We came for the Esperanto. We stayed for the connection. And we left with memories as lasting as granite. By the end of the trip, we returned home tired, grateful, and subtly changed. Yosemite has a way of doing that. Add good people, shared meals, and kindred thinkers — however imperfect — and the result is something truly special.

Special thanks to those who found it possible to join us:

Amanda, Bill, Brian, Danielle, David, Dixsia, Elle, Esper, Keoni, Mary Kay, Melody, and Virgil